Dział: Wiadomości dermatologiczne

.

Działy
Wyczyść
Brak elementów
Wydanie
Wyczyść
Brak elementów
Rodzaj treści
Wyczyść
Brak elementów
Sortowanie

Rogowacenie słoneczne

Rogowacenie słoneczne (AK, actinic keratosis) jest przedinwazyjną postacią raka kolczystokomórkowego (SCC, squamous cell carcinoma), powstałą na podłożu skóry przewlekle uszkadzanej promieniowaniem słonecznym. Występowanie choroby jest ściśle powiązane z wiekiem pacjenta i wśród rasy kaukaskiej dotyczy 100% osobników powyżej 70. roku życia. Rozpoznanie opiera się na charakterystycznym obrazie klinicznym, biopsję wykonuje się w celu wykluczenia SCC bądź różnicowania AK z innymi dermatozami. Trudno przewidzieć, które zmiany ulegną progresji do SCC. Wszystkie ogniska AK powinny być obserwowane i leczone, niezależnie od stopnia zaawansowania klinicznego i histopatologicznego. Rozróżnia się dwa główne kierunki terapeutyczne: bezpośrednią destrukcję ognisk oraz terapię pola, ukierunkowaną na większe obszary skóry. Obecnie stosowane są następujące metody: wycięcie chirurgiczne, kuretaż z elektrokoagulacją, kriochirurgia, laseroterapia, terapia fotodynamiczna (PDT), 5-fluorouracyl, imikwimod i diklofenak. Postępowaniem obowiązkowym jest w każdym przypadku fotoprotekcja.

Czytaj więcej

Dermatozy związane z noszeniem środków ochrony osobistej podczas pandemii COVID-19

W marcu 2020 r. przed społecznością międzynarodową zostało postawione wyzwanie, jakim jest globalna pandemia wirusa SARS-CoV-2. Jednym z kluczowych sposobów walki z tym agresywnym patogenem jest zakrojona na szeroką skalę profilaktyka pierwotna, głównie pod postacią obowiązku zasłaniania ust i nosa w przestrzeni publicznej. Wykorzystywane są do tego trzy główne typy indywidualnych środków ochronnych (IŚO): maski filtrujące, maski chirurgiczne oraz maski niemedyczne. Dermatolodzy na całym świecie zaobserwowali pozytywną korelację między stosowaniem ww. środków ochronnych a częstością występowania dermatoz takich jak trądzik, wyprysk, kontaktowe zapalenie skóry i in. Niniejsza publikacja jest przeglądem kilkunastu doniesień oraz doświadczeń własnych dotyczących rodzajów i częstości występowania lub zaostrzenia chorób skóry związanych z użyciem IŚO. Większość odnotowanych problemów skórnych wtórnych do stosowania maseczek można podzielić na dwie grupy: alergiczne, związane z oddziaływaniem na skórę alergenów zawartych w tworzywach, z których powstają maseczki, oraz niealergiczne, związanie z występującym z powodu IŚO zaburzeniem równowagi biologicznej skóry (wilgoć, słaba cyrkulacja powietrza czy nadmierna ciepłota). Rozpoznawanie i szybkie leczenie wszelkich dermatoz wynikających ze stosowania środków ochronnych jest kluczowe dla długotrwałej, sumiennej współpracy członków społeczności globalnej z pracownikami medycznymi i ochrony zdrowia na całym świecie.

Czytaj więcej

Analiza częstości występowania wybranych składników roślinnych w kosmetykach oraz ich potencjał uczulający u chorych na wyprysk

Wstęp: Składniki produktów kosmetycznych i higienicznych znane są jako częsta przyczyna uczulenia kontaktowego. W ostatnich latach obserwuje się rosnącą popularność produktów zawierających składniki roślinne. Powszechnie uważa się, że składniki roślinne mają wiele korzystnych właściwości, a przy tym są bezpieczniejsze niż ich syntetyzowane chemicznie odpowiedniki. Cel: Celem pracy była ocena częstości występowania uczulenia kontaktowego na wybrane składniki roślinne u chorych na wyprysk oraz przeprowadzenie analizy porównawczej częstości występowania i dystrybucji tych składników w produktach kosmetycznych i higienicznych dostępnych w aptece i drogerii. Materiały i metody: W badaniu wzięło udział 181 chorych z objawami wyprysku kontaktowego (K = 120, M = 61) będących pod opieką Kliniki Dermatologii Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu. Grupę kontrolną stanowiło 42 ochotników (K = 32, M = 10). Wykonano testy płatkowe z wykorzystaniem haptenów Polskiej Serii Podstawowej oraz dodatkowo substancji testowych pochodzenia roślinnego takich jak olej z oliwek (Olea europaea L.), rumianek pospolity (Chamomilla recutita), olejek z drzewa herbacianego (Melaleuca alternifolia), olejek miętowy (Menthae piperitae), arnika górska (Arnica montana), mniszek pospolity (Taraxacum officinale). Pod kątem występowania wspomnianych składników roślinnych analizie poddano 3999 produktów zawierających się w 11 kategoriach. Wszystkie produkty były dostępne w 2018 r. w jednej z największych na polskim rynku drogerii i aptece. Wyniki: Zarówno w grupie badanej, jak i w grupie kontrolnej nie stwierdzono uczulenia kontaktowego w kierunku badanych substancji testowych. Spośród analizowanych składników roślinnych zarówno w drogerii, jak i w aptece najczęściej w składzie występował rumianek pospolity (7,27% i 3,09% produktów). Najrzadziej występującym składnikiem roślinnym był mniszek pospolity (0% i 0,35%). Rumianek występował najczęściej w produktach do higieny intymnej (d = drogeria: 14,94%, a = apteka: 6,94%) i produktach do pielęgnacji dzieci (d: 14,17%, a: 3,85%). Wnioski: Wiele produktów kosmetycznych i higienicznych zawiera składniki roślinne. Wydaje się, że składniki te pomimo powszechnego występowania i prawdopodobnego potencjału uczulającego nie dają pozytywnych reakcji w testach i nie nasilają objawów u chorych na różne rodzaje wyprysku.

Czytaj więcej

Ziarnica weneryczna pachwin – opis przypadku i aktualne zalecenia dotyczące postępowania

Ziarnica weneryczna pachwin, inaczej znana jako choroba Duranda–Nicolasa–Favre’a, to choroba przenoszona drogą płciową, wywołana przez bakterię Chlamydia trachomatis o typie serologicznym L1–L3 (w odróżnieniu od typów serologicznych A–C powodujących jaglicę oraz D–K odpowiedzialnych za nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej, zapalenie szyjki macicy, a także zapalenie spojówek i zapalenie płuc u noworodków). Powszechnie znanymi ogniskami endemicznymi tej jednostki chorobowej są kraje Afryki, Azji, Ameryki Południowej i Karaiby. Od 2003 r. obserwuje się występowanie ognisk endemicznych w Europie, przede wszystkim wśród homoseksualnych mężczyzn; choroba jest wywoływana w znacznej większości przez Chlamydia trachomatis podtyp L2b. Przebieg choroby opiera się na trzech etapach. Pierwszym z nich jest pojawienie się w miejscu wniknięcia patogenu niebolesnej grudki lub krostki, która ulega owrzodzeniu, następnie samoistnie goi się bez pozostawienia blizny; w drugim okresie obserwuje się bolesną limfoadenopatię okolicznych węzłów chłonnych z towarzyszącym zaczerwienieniem skóry pokrywającej owe węzły; trzeci etap to późne następstwa nieleczonej choroby, objawiające się jako słoniowacizna, przetoki, owrzodzenia narządów moczowo-płciowych. Ziarnica weneryczna pachwin często współwystępuje z innymi chorobami przenoszonymi drogą płciową, zwłaszcza wirusem HIV. Leczenie polega na doustnym przyjmowaniu doksycykliny dwa razy po 100 mg przez 21 dni. W niniejszym artykule przedstawiono przypadek ziarnicy wenerycznej pachwin oraz aktualne wytyczne dotyczące postępowania w tej jednostce chorobowej.

Czytaj więcej

Cyklosporyna w dobie COVID-19

Od ponad roku system opieki zdrowotnej zmaga się z pandemią wywołaną koronawirusem (COVID-19). Cięższy przebieg choroby i ryzyko zgonu obserwuje się u seniorów i osób obciążonych astmą, otyłością, cukrzycą, nadciśnieniem tętniczym i hipercholesterolemią. Pacjentom w trakcie leczenia immunosupresyjnego i chemioterapii zaleca się szczególną ostrożność z powodu możliwości poważniejszego przebiegu choroby. W leczeniu wielu chorób dermatologicznych o ciężkim przebiegu, takich jak łuszczyca, zwłaszcza ze współistniejącym łuszczycowym zapaleniem stawów, atopowe zapalenie skóry i pokrzywka, często wykorzystuje się leki immunosupresyjne, m.in. cyklosporynę, która przerywa uporczywy proces chorobowy i daje szybką poprawę stanu klinicznego. Przeciwwskazaniami bezwzględnymi do terapii cyklosporyną są niewydolność nerek, uszkodzenie wątroby, choroba nowotworowa i czynna infekcja. Priorytetem ostatnich badań klinicznych jest znalezienie leków mogących obniżyć śmiertelność i ryzyko powikłań u chorych na COVID-19. Wykazano, że cyklosporyna hamuje replikację kilku różnych koronawirusów in vitro, a analog cyklosporyny, alisporivir, hamuje SARS-CoV-2 in vitro. W obecnej sytuacji epidemiologicznej leczenie cyklosporyną jest bezpieczne.

Czytaj więcej

Mupirocyna – sprawdzony klasyczny antybiotyk o działaniu miejscowym

Mupirocyna odgrywa ważną rolę w terapii infekcji bakteryjnych skóry. To naturalny, sprawdzony od lat antybiotyk miejscowy, wytwarzany w procesie fermentacji przez bakterię Pseudomonas fluorescens. Obejmuje on swoim spektrum działania bakterie Gram-dodatnie z rodziny Streptococcus oraz Staphylococcus, które są najczęstszymi czynnikami etiologicznymi pierwotnych i wtórnych zakażeń skóry, a także bakterie Gram-ujemne. Jako lek występuje w formie 2-proc. kremu i maści. Mupirocyna stosowana jest również w profilaktyce rozwoju infekcji, zarówno w przypadku otarć, oparzeń, ran, jak i po zabiegach z zakresu medycyny estetycznej i dermatochirurgii. Jest szeroko stosowana w eradykacji nosicielstwa Staphylococcus aureus z jamy nosowej, w tym szczepów metycylinoopornych. Antybiotyk ten uznawany jest za złoty standard w terapii liszajca zakaźnego. To terapeutyk o dobrym profilu bezpieczeństwa, rzadko powodujący miejscowe działania niepożądane oraz charakteryzujący się brakiem działań ogólnoustrojowych. Jest przeznaczony dla każdej grupy wiekowej, w tym także dla noworodków, oraz cechuje się powolnym rozwojem oporności. Liczne badania naukowe wykazały przewagę mupirocyny nad innymi preparatami miejscowymi oraz nad antybiotykoterapią doustną.

Czytaj więcej

Skóra noworodka i niemowlęcia – budowa, funkcje, zasady prawidłowej pielęgnacji, również w okresie zimowym

Skóra jest złożonym organem, który spełnia szereg ważnych funkcji – w szczególności stanowi ochronę/ barierę między organizmem a środowiskiem w stosunku do czynników mechanicznych, fizycznych, chemicznych i bakteryjnych. Dodatkowo zapewnia regulację cieplną, bierze udział w czynności wydzielniczej, w utrzymaniu równowagi wodno-oddechowej, w percepcji bodźców, w metabolizmie białek, lipidów, węglowodanów, witamin oraz w procesach odpornościowych organizmu. Prawidłowa budowa skóry jest niezwykle istotna w utrzymaniu tych procesów na pożądanym poziomie. Funkcjonalne i strukturalne dojrzewanie skóry jest procesem złożonym, który rozpoczyna się w momencie porodu, a kończy w pierwszym roku życia. Skóra niemowlęcia ma wyjątkowe właściwości i różni się od skóry osób dorosłych, m.in. charakteryzuje się większą zdolnością do regeneracji i odnowienia jako bariery. Podczas fizjologicznego procesu dojrzewania skóry regulacji podlegają m.in. pocenie ekrynowe, wydzielanie sebum, pH powierzchni skóry, przeznaskórkowa utrata wody (TEWL) oraz zawartość i skład naturalnego czynnika nawilżającego (NMF). Praca ma na celu zwrócenie uwagi na unikatową budowę i funkcję skóry dziecka oraz przedstawienie zasad pielęgnacji w zakresie utrzymania lub poprawy funkcji bariery naskórkowej niemowląt, szczególnie w tym trudnym okresie zimowym.

Czytaj więcej

Leczenie atopowego zapalenia skóry

Atopowe zapalenie skóry (AZS, atopic dermatitis), inaczej zwane wypryskiem atopowym (atopic eczema), to częsta zapalna choroba skóry o przewlekłym przebiegu charakteryzującym się okresami zaostrzeń i remisji. Dotyka zarówno dzieci, jak i dorosłych, z przewagą tych pierwszych. Do podstawowych objawów klinicznych choroby należą świąd i suchość skóry oraz wykwity skórne o morfologii wyprysku w typowej, zależnej od wieku lokalizacji. Choroba znacząco pogarsza jakość życia i wywiera negatywne wpływy społeczne oraz ekonomiczne. U podłoża rozwoju AZS leżą czynniki genetyczne oraz środowiskowe, uszkodzenie bariery naskórkowej, zaburzenia immunologiczne, zakłócenie równowagi mikrobiologicznej. Leczenie AZS skupia się na kilku aspektach: profilaktyce choroby i jej powikłań, rekonstrukcji bariery naskórkowej, działaniu przeciwzapalnym, przywróceniu równowagi mikrobiologicznej. Poniższy artykuł ma za zadanie przedstawić obecnie dostępne formy leczenia AZS oraz przybliżyć innowacyjne strategie lecznicze na podstawie najnowszych danych z piśmiennictwa i wytycznych leczenia AZS.

Czytaj więcej

Prowadzenie i przechowywanie dokumentacji medycznej

Prowadzenie i przechowywanie dokumentacji medycznej dla codziennej praktyki lekarskiej jest kwestią niezwykle istotną. Prawidłowa realizacja tego obowiązku pośrednio realizuje również obowiązek ochrony samego życia oraz zdrowia pacjentów. Dokumentacja medyczna ma kluczowe znaczenie przy zachowaniu ciągłości leczenia, a także przy podnoszeniu jakości udzielanych świadczeń zdrowotnych. Każdy szpital, przychodnia czy też lekarz w gabinecie prywatnym są zobowiązani do jej prowadzenia i przechowywania.

Czytaj więcej

Zastosowanie oleju lnianego w atopowym zapaleniu skóry

Atopowe zapalenie skóry (AZS) jest przewlekłą, zapalną chorobą skóry, charakteryzującą się częstymi nawrotami i intensywnym świądem. Podstawą leczenia AZS jest intensywna pielęgnacja skóry przez stosowanie emolientów. Emolienty to substancje do stosowania zewnętrznego. Mają one za zadanie przywrócenie i utrzymanie właściwego nawilżenia, natłuszczenia i elastyczności skóry. Zalecane są również w terapii i profilaktyce wielu innych chorób skóry, takich jak łuszczyca, rybia łuska, alergiczne kontaktowe zapalenia skóry.

Czytaj więcej

Blizny – możliwości terapii miejscowej

Blizny są widocznymi następstwami urazów, oparzeń, operacji lub stanów zapalnych skóry. Mogą wywoływać u pacjenta niepokój z powodu ich nieestetycznego wyglądu oraz zgłaszanych czasem dolegliwości bólowych czy świądu. Blizny są bardzo częstym problemem klinicznym, wymagającym włączenia odpowiednich metod leczniczych. Terapia blizn ma na celu uzyskanie poprawy, która wiąże się bezpośrednio z korzystnym oddziaływaniem na aspekt psychologiczny i społeczny pacjentów. W sprzedaży jest wiele produktów zapobiegających powstawaniu blizn lub służących ich poprawie, ale ich skuteczność nie jest jednoznaczna. W artykule przedstawiono wybrane możliwości terapii blizn przy zastosowaniu środków do leczenia miejscowego.

Czytaj więcej

Kiła wczesna II okresu powikłana obustronnym odwarstwieniem siatkówki oraz infestacją pasożytniczą w przebiegu współistniejącego zakażenia wirusem HIV – opis przypadku

Kiła jest układową bakteryjną chorobą zakaźną, której czynnikiem etiologicznym jest krętek blady Treponema pallidum. Jest jedną z najczęstszych chorób przenoszonych drogą płciową. W ciągu ostatniej dekady, wg danych ECDC (European Centre for Disease Prevention and Control), obserwuje się istotny wzrost częstości zachorowań na kiłę, zwłaszcza wśród mężczyzn utrzymujących kontakty homoseksualne [1]. Współistnienie kiły z zakażeniem wirusem HIV może zmieniać naturalny przebieg każdej z tych chorób, co nierzadko opóźnia ich prawidłowe rozpoznanie i zwiększa ryzyko groźnych powikłań [3]. W artykule przedstawiono przypadek 28-letniego pacjenta z obustronnym odwarstwieniem siatkówki, będącym najprawdopodobniej powikłaniem zakażenia Treponema pallidum współistniejącego z zakażeniem wirusem HIV oraz towarzyszącym zarażeniem oportunistycznym Giardia intestinalis.

Czytaj więcej