Trądzik ropowiczy jako manifestacja zaburzeń autozapalnych

Praktyka kliniczna

Trądzik ropowiczy jest jedną z najcięższych postaci trądziku zwyczajnego, charakteryzującą się obecnością głębokich zmian zapalnych i wysokim ryzykiem bliznowacenia. W ostatnich latach coraz większą uwagę zwraca się na rolę mechanizmów immunologicznych i autozapalnych w patogenezie ciężkich postaci trądziku. 
Ciężkie postacie trądziku mogą współwystępować z piodermią zgorzelinową, hidradenitis suppurativa, przewlekłymi bólami kostno-stawowymi lub zapaleniem stawów i stanowić element obrazu klinicznego zespołów autozapalnych, takich jak SAPHO, PAPA, PASH oraz ich warianty: PAPASH, PsAPASH i PASS. Schorzenia te łączy przewlekła aktywacja odporności wrodzonej i nadmierna odpowiedź zapalna. 
Trądzik ropowiczy współwystępujący z powyższymi schorzeniami powinien skłaniać do poszerzenia diagnostyki. Wczesne rozpoznanie zespołów autozapalnych umożliwia wdrożenie odpowiedniego leczenia oraz wymaga ścisłej współpracy dermatologów, reumatologów i innych specjalistów.

Wstęp

Trądzik zwyczajny (acne vulgaris) jest jedną z najczęstszych chorób dermatologicznych, a jego spektrum kliniczne jest zróżnicowane – od łagodnych postaci zaskórnikowych do postaci ciężkich, prowadzących do powstania rozległych blizn [1]. 

REKLAMA

Konsensus Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego z 2012 r. wymienia następujące postacie kliniczne trądziku: 

  • zaskórnikowy, 
  • grudkowo-krostkowy, 
  • ropowiczy – zalicza się do niego następujące postacie: 
    • acne phlegmonosa – trądzik ropowiczy, 
    • acne nodulocystica – trądzik guzkowo-torbielowaty, 
    • acne conglobata – trądzik skupiony, 
  • bliznowcowy, 
  • rzadsze postaci, jak trądzik piorunujący czy trądzik z wydrapania [2]. 

Zgodnie z EuroGuiDerm Evidence-based Guideline for the Treatment of Acne z 2025 r. wyróżniono trądzik: 

  • zaskórnikowy (comedonal acne), 
  • grudkowo-krostkowy (papulopustular acne), 
  • ciężkie postacie guzkowe i skupione (nodular/conglobate acne) – charakteryzują się głębokim stanem zapalnym, tworzeniem ropni, przetok oraz znacznym bliznowaceniem. 

Ponadto wyodrębniono szczególne postacie trądziku, m.in. trądzik: 

  • piorunujący (acne fulminans), 
  • polekowy (drug-induced acne),
  • inne [3]. 

Należy zwrócić uwagę na odrębności w nomenklaturze polskojęzycznej i anglojęzycznej, ponieważ w piśmiennictwie anglojęzycznym większość danych dotyczących zaburzeń autozapalnych odnosi się do pacjentów z conglobate acne lub nodulocystic acne, podczas gdy publikacje wykorzystujące termin acne phlegmonosa należą obecnie do rzadkości. 

W obrazie klinicznym trądziku ropowiczego obserwuje się głównie zajęcie skóry w obrębie twarzy, klatki piersiowej i pleców. Obecne są bolesne guzki zapalne, torbiele, ropnie oraz zmiany naciekowe, które wykazują tendencję do zlewania się i szerzenia w głąb skóry właściwej. Zmiany ustępują z pozostawieniem blizn, często rozległych [3]. 

Klasycznie w patogenezie trądziku wyróżnia się nadprodukcję łoju, zaburzenia rogowacenia ujść jednostek włosowo-łojowych, kolonizację gruczołów łojowych przez Cutiba...

Wybierz subskrypcję dla siebie i czytaj tak, jak lubisz!

CHCĘ KUPIĆ

Dołącz do grona specjalistów, którzy stale pogłębiają swoją wiedzę

Co trzy miesiące otrzymuj sprawdzone narzędzie i artykuły tworzone przez ekspertów-praktyków. Pogłębiaj wiedzę, pracuj sprawniej i bądź przygotowany na najbardziej skomplikowane przypadki.

4 numery w roku
250+ specjalistycznych artykułów
najnowsze metody leczenia
aktualna wiedza
Dołącz do grona specjalistów, którzy stale pogłębiają swoją wiedzę

Przypisy