Trądzik ropowiczy jest jedną z najcięższych postaci trądziku zwyczajnego, charakteryzującą się obecnością głębokich zmian zapalnych i wysokim ryzykiem bliznowacenia. W ostatnich latach coraz większą uwagę zwraca się na rolę mechanizmów immunologicznych i autozapalnych w patogenezie ciężkich postaci trądziku.
Ciężkie postacie trądziku mogą współwystępować z piodermią zgorzelinową, hidradenitis suppurativa, przewlekłymi bólami kostno-stawowymi lub zapaleniem stawów i stanowić element obrazu klinicznego zespołów autozapalnych, takich jak SAPHO, PAPA, PASH oraz ich warianty: PAPASH, PsAPASH i PASS. Schorzenia te łączy przewlekła aktywacja odporności wrodzonej i nadmierna odpowiedź zapalna.
Trądzik ropowiczy współwystępujący z powyższymi schorzeniami powinien skłaniać do poszerzenia diagnostyki. Wczesne rozpoznanie zespołów autozapalnych umożliwia wdrożenie odpowiedniego leczenia oraz wymaga ścisłej współpracy dermatologów, reumatologów i innych specjalistów.
Autor: dr hab. n. med. Julia Nowowiejska-Purpurowicz
Atopowe zapalenie skóry (AZS) to dermatoza zapalna dotycząca głównie dzieci, jednak może się ujawnić również w dorosłości. Choroba charakteryzuje się nawrotowym przebiegiem z okresami zaostrzeń i remisji. W obrazie klinicznym dominują zmiany rumieniowo-złuszczające z przeczosami i lichenifikacją. Głównym objawem subiektywnym jest nasilony świąd.
W zależności od stopnia nasilenia zmian skórnych i przebiegu choroby leczenie obejmuje stosowanie emolientów, miejscowych leków przeciwzapalnych, tj. inhibitorów kalcyneuryny (mIK) i glikokortykosteroidów (mGKS), a także fototerapię oraz leczenie ogólne.
Obecnie dermatolodzy nieustannie zalecają mIK z uwagi na lepszy profil bezpieczeństwa nawet przy długotrwałym stosowaniu oraz możliwość stosowania w terapii podtrzymującej przy porównywalnej skuteczności z mGKS o umiarkowanej mocy. Inhibitory kalcyneuryny można stosować w monoterapii lub w trakcie leczenia ogólnego. W Polsce dostępne są trzy preparaty do stosowania miejscowego: takrolimus w maści, występujący w dwóch stężeniach (0,03% i 0,1%), oraz pimekrolimus w kremie. Dostępne badania i dane z realnej praktyki klinicznej wskazują, że takrolimus jest bardzo skuteczną opcją terapeutyczną nie tylko w AZS, również przy długotrwałym stosowaniu, przy jednocześnie bardzo korzystnym profilu bezpieczeństwa.