Atopowe zapalenie skóry (AZS) to dermatoza zapalna dotycząca głównie dzieci, jednak może się ujawnić również w dorosłości. Choroba charakteryzuje się nawrotowym przebiegiem z okresami zaostrzeń i remisji. W obrazie klinicznym dominują zmiany rumieniowo-złuszczające z przeczosami i lichenifikacją. Głównym objawem subiektywnym jest nasilony świąd.
W zależności od stopnia nasilenia zmian skórnych i przebiegu choroby leczenie obejmuje stosowanie emolientów, miejscowych leków przeciwzapalnych, tj. inhibitorów kalcyneuryny (mIK) i glikokortykosteroidów (mGKS), a także fototerapię oraz leczenie ogólne.
Obecnie dermatolodzy nieustannie zalecają mIK z uwagi na lepszy profil bezpieczeństwa nawet przy długotrwałym stosowaniu oraz możliwość stosowania w terapii podtrzymującej przy porównywalnej skuteczności z mGKS o umiarkowanej mocy. Inhibitory kalcyneuryny można stosować w monoterapii lub w trakcie leczenia ogólnego. W Polsce dostępne są trzy preparaty do stosowania miejscowego: takrolimus w maści, występujący w dwóch stężeniach (0,03% i 0,1%), oraz pimekrolimus w kremie. Dostępne badania i dane z realnej praktyki klinicznej wskazują, że takrolimus jest bardzo skuteczną opcją terapeutyczną nie tylko w AZS, również przy długotrwałym stosowaniu, przy jednocześnie bardzo korzystnym profilu bezpieczeństwa.
Autor: lek. Małgorzata Błażowska
