Trądzik pospolity jest przewlekłą, zapalną dermatozą jednostki łojowo-włosowej, której patogeneza obejmuje nadmierne wydzielanie sebum pod wpływem hormonów androgenowych i stresowych, zaburzenia keratynizacji ujść mieszków włosowych i kolonizację przez Cutibacterium acnes. Choroba manifestuje się wykwitami niezapalnymi (zaskórnikami, mikrozaskórnikami) i zapalnymi (grudkami, krostami, guzkami, torbielami), lokalizującymi się głównie na twarzy, plecach i klatce piersiowej.
Trądzik dotyczy ok. 90% populacji na różnych etapach życia. Leczenie trądziku powinno być wielopoziomowe, uwzględniające pielęgnację dermokosmetykami z substancjami keratolitycznymi, przeciwzapalnymi oraz innowacyjnymi formułami probiotycznymi. Probiotyki do stosowania miejscowego stanowią długo wyczekiwaną nową opcję w leczeniu miejscowym trądziku – wpływają na przywrócenie zaburzonej równowagi mikrobiomu skóry w przebiegu tej dermatozy.
Autor: Anna Rosińska
Łysienie androgenowe (ang. androgenetic alopecia – AGA) to genetycznie i hormonalnie uwarunkowane zaburzenie charakteryzujące się postępującym wypadaniem włosów. W przebiegu AGA stwierdza się nadmierną wrażliwość mieszków włosowych na dihydrotestosteron (DHT). Choroba dotyka nawet 50% mężczyzn po 50. roku życia, ale może się rozpocząć już w młodości. AGA może się wiązać z większymi ryzykiem wystąpienia chorób ogólnoustrojowych. Najskuteczniejszą formą leczenia jest systemowa terapia finasterydem – inhibitorem enzymu 5-alfa-reduktazy typu II, hamującego powstawanie DHT z testosteronu. Minoksydyl może być uzupełnieniem terapii systemowej finasterydem lub stanowić mniej skuteczną opcję leczenia dla pacjentów, u których stosowanie inhibitora enzymu 5-alfa-reduktazy typu II jest przeciwwskazane lub było źle tolerowane.
Alergiczne kontaktowe zapalenie skóry (AKZS) to jedna z częściej obserwowanych dermatoz w codziennej praktyce lekarskiej. Według statystyk dotyczy ok. 20% populacji europejskiej. Głównymi czynnikami ryzyka wystąpienia AKZS są wywiad atopowy i suchość skóry. U 30% osób choroba przechodzi w postać przewlekłą. Złotym standardem w diagnostyce AKZS są testy płatkowe. Leczenie obejmuje stosowanie miejscowych leków o działaniu przeciwzapalnym, a w nasilonych postaciach choroby – o działaniu ogólnoustrojowym. Dobranie odpowiednich emolientów do mycia i nawilżania skóry istotnie wspomaga leczenie AKZS.
Zdrowa skóra stanowi barierę ochronną przed czynnikami zewnętrznymi. Jej kluczowym elementem jest warstwa rogowa naskórka, której składniki, takie jak filagryna i ceramidy, tworzą tzw. naturalny czynnik nawilżający (NMF). W atopowym zapaleniu skóry (AZS) dochodzi do zaburzeń w produkcji tych składników, często na tle genetycznym, co skutkuje suchością skóry, świądem, stanem zapalnym i zwiększoną podatnością na infekcje. Choroba dotyka głównie dzieci (10–20%) i w mniejszym stopniu dorosłych. Jej objawy mogą być bardzo uciążliwe i wpływać negatywnie na jakość życia całej rodziny. Emolienty, będące podstawą leczenia AZS, działają poprzez nawilżenie skóry, odbudowę bariery naskórkowej i ograniczenie przeznaskórkowej utraty wody. Nowoczesne preparaty typu emolient plus zawierają składniki bioaktywne (np. licochalcone A, dekspantenol, polidokanol), które wykazują działanie przeciwzapalne, przeciwbakteryjne i przeciwświądowe. Regularne stosowanie emolientów (dwa–trzy razy dziennie) znacząco poprawia stan skóry, zmniejsza potrzebę stosowania sterydów i może wydłużyć czas remisji objawów.