Wstęp
Łuszczyca jest przewlekłą, nawrotową, ogólnoustrojową chorobą zapalną, która szacunkowo dotyka nawet 3% populacji światowej [1]. Przyjmuje się, że w Polsce cierpi na nią ok. 640 000 osób (dane Narodowego Funduszu Zdrowia z lat 2010–2023) [2]. Schorzenie może się rozwinąć u pacjentów w każdym wieku, a mniej więcej jedna trzecia przypadków ma swój początek w dzieciństwie (przed 20. rokiem życia) [3].
POLECAMY
Łuszczyca nie jest wyłącznie chorobą skóry. Koncepcja tzw. marszu łuszczycowego opisuje progresję od przewlekłego zapalenia w przebiegu schorzenia, przez insulinooporność, dysfunkcję śródbłonka, dyslipidemię oraz miażdżycę, aż do incydentów sercowo-naczyniowych wskutek działania mediatorów zapalnych uczestniczących w rozwoju choroby [4]. Pacjenci z łuszczycą często są obarczeni licznymi dodatkowymi czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego, takimi jak cukrzyca typu II, otyłość i nadciśnienie tętnicze, nierzadko składającymi się na pełen zespół metaboliczny. Ciężka łuszczyca o przewlekłym przebiegu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zawału mięśnia sercowego, udaru mózgu oraz zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych [5]. U mniej więcej 30% pacjentów w trakcie trwania choroby występują również objawy łuszczycowego zapalenia stawów (ŁZS) [1].
Poza powikłaniami systemowymi łuszczyca wywiera istotny, negatywny wpływ na jakość życia i dobrostan psychiczny pacjentów. Jednym z kluczowych problemów pozostaje stygmatyzacja – pacjenci doświadczają poczucia alienacji, postrzeganej dyskryminacji i wycofania społecznego, szczególnie gdy zmiany dotyczą widocznych części ciała i narządów płciowych. Niemal połowa pacjentów deklaruje, że choroba negatywnie przekłada się na ich funkcjonowanie w pracy lub szkole oraz w sferze seksualnej [6].
Rozwój immunologii i możliwy dzięki niemu postęp w zrozumieniu patogenezy łuszczycy pozwoliły na precyzyjne zidentyfikowanie mechanizmów molekularnych odpowiedzialnych za rozwój stanu zapalnego w przebiegu schorzenia. Odkrycia te stały się fundamentem dla opracowania innowacyjnych terapii biologicznych, które w ostatnich latach zrewolucjonizowały standardy opieki nad pacjentami z umiarkowaną i ciężką postacią choroby.
Z punktu widzenia praktyki klinicznej ważną rolę w patogenezie łuszczycy odgrywają mediatory, takie jak interleukina 12 (IL-12), IL-17, IL-23...
Dołącz do grona specjalistów, którzy stale pogłębiają swoją wiedzę
Co trzy miesiące otrzymuj sprawdzone narzędzie i artykuły tworzone przez ekspertów-praktyków. Pogłębiaj wiedzę, pracuj sprawniej i bądź przygotowany na najbardziej skomplikowane przypadki.
