Łuszczyca jest przewlekłą, ogólnoustrojową chorobą zapalną, która istotnie obniża jakość życia pacjentów oraz wiąże się ze zwiększonym ryzykiem licznych chorób współistniejących, w tym łuszczycowego zapalenia stawów, zespołu metabolicznego i powikłań sercowo-naczyniowych. Postęp w zrozumieniu immunopatogenezy choroby umożliwił opracowanie terapii biologicznych ukierunkowanych na kluczowe cytokiny zapalne, w tym interleukinę 23 (IL-23).
Guselkumab, będący w pełni ludzkim przeciwciałem monoklonalnym skierowanym przeciwko podjednostce p19 IL-23, stanowi obecnie jedną z najważniejszych opcji terapeutycznych u pacjentów z umiarkowaną i ciężką postacią łuszczycy plackowatej oraz aktywnym łuszczycowym zapaleniem stawów.
Celem pracy jest analiza aktualnych danych dotyczących skuteczności, bezpieczeństwa oraz praktycznych aspektów stosowania guselkumabu. Wyniki randomizowanych badań III fazy (VOYAGE 1, VOYAGE 2, NAVIGATE, ECLIPSE) oraz badań typu real-world evidence potwierdzają wysoką skuteczność leku, wyrażoną wysokimi odsetkami odpowiedzi PASI-90 i PASI-100, trwałością efektu terapeutycznego oraz poprawą jakości życia pacjentów. Wykazano także skuteczność guselkumabu u pacjentów po niepowodzeniu wcześniejszych terapii biologicznych oraz w leczeniu zmian zlokalizowanych w tzw. miejscach szczególnych. Lek charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa i wysokim wskaźnikiem przetrwania terapii. Dostępne dane wskazują, że guselkumab jest skuteczną i bezpieczną opcją długoterminowego leczenia łuszczycy, umożliwiającą realizację strategii terapii zindywidualizowanej, uwzględniającej fenotyp kliniczny choroby, choroby współistniejące oraz wcześniejszą odpowiedź terapeutyczną pacjenta.
Autor: lek. Łukasz Chętko
