Dołącz do czytelników
Brak wyników

Wiadomości dermatologiczne , Otwarty dostęp

28 marca 2019

NR 2 (Marzec 2019)

Nowoczesne leczenie łuszczycy

0 133

Łuszczyca jest przewlekłą, genetycznie uwarunkowaną chorobą zapalną skóry, dotyczącą ok. 1–3% ogólnej populacji. U ok. 70–80% pacjentów wykwity skórne mają niewielkie nasilenie (łagodna postać łuszczycy) i wymagają jedynie stosowania leków miejscowych, u pozostałych osób (umiarkowana i ciężka postać łuszczycy) konieczne jest wdrożenie fototerapii czy leczenia ogólnego.
Do nowych leków stosowanych na polskim rynku w leczeniu łuszczycy zalicza się aprenilast, kwas fumarynowy oraz nową grupę leków biologicznych działających na interleukinę 17 (IL-17). Interleukina 17 jest naturalnie występującą cytokiną uczestniczącą w odpowiedziach zapalnych i immunologicznych, odgrywającą kluczową rolę w patogenezie łuszczycy plackowatej oraz łuszczycowego zapalenia stawów. 

Łuszczyca jest przewlekłą, genetycznie uwarunkowaną chorobą zapalną skóry, dotyczącą ok. 1–3% ogólnej populacji [1]. U ok. 70–80% pacjentów zmiany skórne mają niewielkie nasilenie i wymagają jedynie stosowania leków miejscowych, u pozostałych pacjentów konieczne jest włączenie fototerapii czy leczenia ogólnego [1]. Szacuje się, że u ok. 5–30% pacjentów z łuszczycą rozpoznaje się łuszczycowe zapalenie stawów. Rozpoznanie łuszczycy w typowych przypadkach opiera się na ocenie morfologii wykwitów skórnych oraz charakterystycznego umiejscowienia zmian (skóra owłosiona głowy, łokci i kolan, okolica krzyżowo-lędźwiowa, paznokcie). W przypadkach wątpliwych wskazane jest pobranie wycinka skóry do badania histopatologicznego. Pomocne bywa również badanie wykwitów skórnych za pomocą dermoskopu, w którym uwidocznić możena naczynia kłębuszkowate czy naczynia krwionośne w formie kropek. Wykazano, że łuszczyca istotnie obniża jakość życia, ograniczając zarówno sprawność fizyczną i funkcjonowanie psychiczne, jak również stanowi jeden z czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych.
Za łuszczycę łagodną uznaje się przypadki, w których zmiany skórne nie zajmują więcej niż 10% całkowitej powierzchni ciała (body surface area – BSA < 10%), ich nasilenie określone wskaźnikiem PASI (psoriasis activity and severity index) nie przekracza 10 punktów, a negatywny wpływ choroby na jakość życia pacjentów jest co najwyżej umiarkowany [jakość życia oceniona wskaźnikiem DLQI (dermatology life quality index) < 10 pkt. [1]. Wszystkie inne przypadki łuszczycy pospolitej, w których BSA ≥ 10% lub PASI ≥ 10 pkt, lub DLQI ≥ 10 pkt, należy traktować jako łuszczycę o przynajmniej umiarkowanym nasileniu. Łuszczyca umiarkowana i o ciężkim nasileniu wymaga wdrożenia fototerapii lub leczenia ogólnego. W szczególnych sytuacjach klinicznych można wdrożyć leczenie ogólne, nawet jeśli pacjent nie spełnia kryterium łuszczycy umiarkowanej do ciężkiej.
Takie leczenie można zalecić w przypadku znacznego zajęcia przez chorobę widocznych okolic ciała, bardzo nasilonych wykwitów łuszczycowych na skórze owłosionej głowy, wykwitów skórnych zlokalizowanych w okolicy narządów płciowych, istotnego zajęcia rąk i/lub stóp lub też niemożliwości wykonywania pracy zawodowej z powodu zmian łuszczycowych [1]. 
W klasycznym ogólnym leczeniu łuszczycy wykorzystuje się metotrekast (w formie tabletek lub iniekcji podskórnych), cyklosporynę (tabl.) i acitretynę (tabl.). 
Do nowych leków stosowanych na polskim rynku w leczeniu łuszczycy zalicza się aprenilast, kwas fumarynowy oraz leki biologiczne. 

Apremilast

Apremilast jest doustnym, małocząsteczkowym inhibitorem fosfodiesterazy 4 (phosphodiesterase-4 – PDE-4). Lek ten działa wewnątrz komórki, modulując sieć mediatorów pro- i przeciwzapalnych, m.in. TNF (tumor necrosis factor), IL-12 i IL-23 [2]. Jest wskazany jako terapia drugiego rzutu w leczeniu przewlekłej łuszczycy zwykłej o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego u dorosłych pacjentów, u których nie wystąpiła odpowiedź na leczenie ogólne lub występuje nietolerancja lub przeciwwskazania do leczenia metotreksatem, cyklosporyną A czy acitretyną. Zalecana dawka apremilastu to 30 mg doustnie 2 razy na dobę. Terapię rozpoczyna się od dawki 2 × 10 mg na dobę, zwiększając ją codziennie o 10 mg do dawki docelowej. U osób z ciężką niewydolnością nerek dawka wynosi 30 mg jeden raz na dobę. Do najczęstszych działań niepożądanych należy: biegunka, nudności i spadek masy ciała, ból głowy, infekcje górnych dróg oddechowych [5]. Biegunka pojawia się najczęściej po 2 tygodniach od wdrożenia leczenia i ustępuje samoistnie po 4 tygodniach bez konieczności modyfikacji dawki czy zakończenia leczenia [5]. Pacjenci kwalifikowani do leczenia apremilastem powinni mieć wykonane podstawowe badania laboratoryjne (morfologia krwi obwodowej, stężenie kreatyniny w surowicy, oznaczenie aktywności enzymów wątrobowych, quantiferon). W trakcie terapii nie ma potrzeb...

Artykuł jest dostępny dla zalogowanych użytkowników w ramach Otwartego Dostępu.

Załóż konto lub zaloguj się.
Czekają na Ciebie bezpłatne artykuły pokazowe z wybranych numerów czasopisma.
Załóż konto Zaloguj się

Przypisy