Wstęp
Atopowe zapalenie skóry (AZS) jest jedną z najczęstszych przewlekłych, nawrotowych chorób zapalnych skóry, z którymi lekarz dermatolog spotyka się w codziennej praktyce klinicznej. Schorzenie to może występować w każdym wieku, zarówno w populacji pediatrycznej, jak i u dorosłych. Obraz kliniczny obejmuje zmiany wypryskowe o zróżnicowanej morfologii i lokalizacji, którym towarzyszy nasilony świąd, będący jednym z głównych czynników determinujących obniżenie jakości życia pacjentów. Choroba nie tylko wpływa na funkcjonowanie chorego, lecz także istotnie obciąża psychospołecznie członków jego rodziny.
Postęp w zrozumieniu patogenezy AZS, zwłaszcza roli odpowiedzi immunologicznej typu 2 oraz kluczowych cytokin prozapalnych, przyczynił się do rozwoju terapii celowanych, w tym leków biologicznych. Obecnie wachlarz możliwości terapeutycznych systematycznie się poszerza, co umożliwia bardziej zindywidualizowane podejście do leczenia pacjentów z umiarkowaną i ciężką postacią choroby. Jedną z nowszych cząsteczek stosowanych w terapii AZS jest tralokinumab – w pełni ludzkie przeciwciało monoklonalne skierowane przeciwko interleukinie 13 (IL-13), odgrywającej kluczową rolę w patomechanizmie choroby.
W niniejszym artykule omówiono miejsce tralokinumabu w leczeniu pacjentów z umiarkowanym i ciężkim atopowym zapaleniem skóry, ze szczególnym uwzględnieniem jego skuteczności, bezpieczeństwa oraz praktycznych aspektów stosowania [1].
REKLAMA
Ciężkie atopowe zapalenie skóry
Rozpoznanie kliniczne atopowego zapalenia skóry stawia się na podstawie kryteriów według Hanifina–Rajki [2]. Diagnozie AZS zawsze powinno towarzyszyć ocenienie ciężkości przebiegu tej choroby. Służą do tego zwalidowane i powszechnie stosowane skale, tj. scoring atopic dermatitis (SCORAD) [3] oraz eczema area and severity index (EASI) [4].
O ciężkiej postaci AZS mówi się wówczas, gdy wartość SCORAD przekracza 50 w klasyfikacji trzystopniowej lub 49,0 w klasyfikacji czterostopniowej [5], a także gdy wskaźnik EASI wynosi ≥ 21,1. Za bardzo ciężki przebieg uznaje się wartości EASI ≥ 50,1 [6]. Ocena stopnia nasilenia choroby stanowi podstawę do podjęcia decyzji o wdrożeniu leczenia ogólnoustrojowego, w tym terapii biologicznej.
Przebieg i ciężkość AZS u pacjentów są bardzo zróżnicowane. Cechą charakterystyczną choroby są okresy nawrotów i remisji, przy czym zaostrzenia mogą mieć różne nasilenie. Zdarzają się pacjenci z postacią przewlekłą, u których objawy utrzymują się stale, co jest szczególnie problematyczne. Z tego względu ważna jest dostępność różnych leków w celu doboru najlepszej substancji dla pacjenta [7].
Patomechanizm atopowego zapalenia skóry
Wystąpienie atopowego zapalenia skóry wynika z predyspozycji genetycznych z dodatkowym wpływem czynników środowiskowych. Pacjenci z AZS mają nieprawidłową barierę naskórkową oraz patologiczną odpowiedź immunologiczną [8].
U osób z AZS zostaje zaburzona równowaga między dwoma typami limfocytów T pomocniczych – Th1 i Th2. Dochodzi do dominacji komórek Th2 i produkowanych przez nie cytokin, zwłas...
Dołącz do grona specjalistów, którzy stale pogłębiają swoją wiedzę
Co trzy miesiące otrzymuj sprawdzone narzędzie i artykuły tworzone przez ekspertów-praktyków. Pogłębiaj wiedzę, pracuj sprawniej i bądź przygotowany na najbardziej skomplikowane przypadki.
