Dołącz do czytelników
Brak wyników

Wiadomości dermatologiczne

24 czerwca 2019

NR 3 (Czerwiec 2019)

Trądzik różowaty: patogeneza i leczenie w świetle najnowszych doniesień

0 16

Trądzik różowaty (rosacea) jest przewlekłą dermatozą zapalną twarzy, występującą głównie u kobiet. Uważa się, że podstawową rolę w powstawaniu wykwitów odgrywa zaburzona odpowiedź immunologiczna i nieprawidłowości w zakresie układu naczyniowego skóry. Leczenie schorzenia jest trudne i długotrwałe.

Trądzik różowaty (rosacea) jest przewlekłą dermatozą zapalną. Objawy choroby lokalizują się głównie w centralnej części twarzy. W przebiegu schorzenia obserwuje się okresy zaostrzeń i remisji. Pierwszym objawem rosacea jest rumień, początkowo okresowy, a następnie utrwalony. W późniejszym czasie pojawiają się teleangiektazje, zmiany zapalne, grudki, krosty. W przypadkach o cięższym przebiegu obserwuje się powstanie zmian przerostowych. Nawet u połowy chorych występują zmiany oczne. Leczenie trądziku różowatego jest trudne i długotrwałe. Dużą rolę w terapii odgrywa również odpowiednia pielęgnacja skóry. 


Epidemiologia


Odsetek osób chorujących na rosacea kształtuje się na poziomie 1–10%, chociaż niektóre dane mówią o nawet 20% chorych. Stosunek chorych kobiet do mężczyzn wynosi 3 : 1. Początek pojawiania się pierwszych zmian przypada na 30.–50. rok życia, chociaż opisywane są przypadki występowania choroby u dzieci, zwłaszcza z jasną karnacją [1].


Patomechanizm


Etiopatogeneza trądziku różowatego jest wielokierunkowa. Aktualnie podkreśla się rolę receptora toll-like 2 i peptydów przeciwdrobnoustrojowych. U większości pacjentów zaostrzenie stanu dermatologicznego następuje pod wpływem ekspozycji na słońce. Bierze się również pod uwagę czynniki pokarmowe, psychogenne, atmosferyczne, nieprawidłową pielęgnację skóry. Istotne są również czynniki genetyczne, podłoże naczyniowe, hormonalne, infekcyjne oraz łojotokowe [2]. 


Klasyfikacja i kryteria rozpoznania 


W 2002 r. Międzynarodowe Towarzystwo Trądziku Różowatego (National Rosacea Society) opracowało podział dermatozy na cztery główne postacie:

  • rumieniowo-teleangiektatyczną,
  • grudkowo-krostkową,
  • z dominacją zmian przerostowych,
  • oczną.

W 2016 r. dokonano modyfikacji kryteriów rozpoznania trądziku różowatego. Diagnoza może nastąpić po stwierdzeniu jednego z następujących objawów [3]:

  • stały rumień w centralnej części twarzy,
  • zmiany przerostowe (phyma).

W przypadku braku powyższych objawów, rozpoznanie potwierdza występowanie przynajmniej dwóch z następujących cech:

  • grudki lub krosty,
  • napadowy rumień,
  • teleangiektazje,
  • objawy oczne.

Kryteria pomocnicze rozpoznania rosacea to:

  • uczucie pieczenia,
  • obrzęk,
  • uczucie przesuszenia skóry.

 

Leczenie


Podobnie jak etiopatogeneza, leczenie trądziku różowatego jest wielokierunkowe. Oprócz stosowania aktywnych preparatów wymagana jest odpowiednia pielęgnacja skóry i unikanie czynników zaostrzających. 

W terapii miejscowej podstawową rolę odgrywa metronidazol. Lek oddziałuje na zmiany zapalne. Dostępne są różne stężenia (0,75–1,0%), a także różne postacie preparatów (żel, krem, emulsja) [4].

Często wykorzystywaną substancją jest również kwas azelainowy. Ma on działanie przeciwzapalne, przeciwbakteryjne, nieco złuszczające i przeciwłojotokowe. Ważna cechą leku jest działanie hamujące melanogenez...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • Roczną prenumeratę kwartalnika "Wiadomości dermatologiczne"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • Zniżki w konferencjach organizowanych przez redakcję
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy