Atopowe zapalenie skóry (AZS) jest przewlekłą i nawrotową chorobą zapalną skóry o wieloczynnikowej patogenezie, występującą zarówno w populacji pediatrycznej, jak i u osób dorosłych. Choroba manifestuje się obecnością zmian wypryskowych, suchością skóry oraz nasilonym świądem, który w istotny sposób wpływa na jakość życia pacjentów, zaburza sen oraz codzienne funkcjonowanie.
W patogenezie AZS kluczowe znaczenie mają zaburzenia bariery naskórkowej oraz nadmierna aktywacja odpowiedzi immunologicznej typu 2, związana m.in. z działaniem interleukiny 13 (IL-13).
Postęp w poznaniu mechanizmów immunologicznych odpowiedzialnych za rozwój choroby przyczynił się do rozwoju terapii biologicznych umożliwiających skuteczniejsze i lepiej ukierunkowane leczenie pacjentów z umiarkowaną i ciężką postacią AZS. Jednym z nowoczesnych leków stosowanych u chorych od 12. roku życia jest tralokinumab – przeciwciało monoklonalne selektywnie hamujące aktywność IL-13. W Polsce terapia tym lekiem jest dostępna również w ramach programu lekowego B.124 dla pacjentów z ciężkim AZS, u których wcześniejsze leczenie immunosupresyjne było nieskuteczne, przeciwwskazane lub źle tolerowane.
Dział: Opis przypadku
Retinoidy są jedynymi preparatami działającymi przyczynowo w trądziku i są stosowane zarówno miejscowo, jak i systemowo. Do leczenia ogólnego w trądziku jako jedyna używana jest pochodna witaminy A - izotretynoina (kwas 13-cis-retinowy) zaliczana do retinoidów I generacji [1]. W pracy przedstawiono trzy opisy przypadków pacjentów leczonych izotretynoiną.
Grzybica skóry i jej przydatków występuje w Polsce bardzo często i stanowi aktualnie problem epidemiologiczny, terapeutyczny i społeczny. Źródło zakażenia najczęściej jest egzogenne i jest nabywane w środowisku zewnętrznym drogą oddechową, pokarmową lub przez wniknięcie przez uszkodzoną skórę.
W artykule przedstawiono opis przypadku siedmioletniego dziecka z grzybicą skóry twarzy.
Chłopiec (dziewięć lat) zgłosił się z rodzicami do poradni dermatologicznej z powodu zmiany skórnej zlokalizowanej na bocznej powierzchni tułowia, obecnej od mniej więcej dwóch tygodni. W badaniu dermatologicznym stwierdzono obecność kopulastej, różowawej grudki o średnicy 4 mm, wypełnionej białawą treścią, z delikatnym, centralnym pępkowatym zagłębieniem, otoczonej niewielkim rąbkiem zmienionej zapalnie skóry. Pozostałe okolice ciała były wolne od zmian chorobowych. Na podstawie obrazu klinicznego rozpoznano mięczaka zakaźnego. Zalecono miejscową aplikację płynu zawierającego 5-proc. wodorotlenek potasu z uwagi na bezbolesny charakter leczenia. W trakcie wizyty kontrolnej po upływie dwóch tygodni stwierdzono obecność złuszczania w miejscu po obserwowanym wykwicie mięczaka zakaźnego.