Łuszczyca jest przewlekłą, ogólnoustrojową chorobą zapalną, a jej rzeczywisty wpływ na życie pacjenta nie zawsze znajduje pełne odzwierciedlenie we wskaźnikach PASI i BSA. Zajęcie skóry owłosionej głowy, twarzy, dłoni, stóp, paznokci lub okolicy anogenitalnej może istotnie pogarszać jakość życia mimo zajęcia niewielkiej powierzchni zmian, dlatego wybór leczenia powinien uwzględniać pełny obraz choroby. Oś IL-23/Th17 odgrywa kluczową rolę w patogenezie łuszczycy. Guselkumab jest w pełni ludzkim przeciwciałem monoklonalnym selektywnie hamującym podjednostkę p19 interleukiny 23, co ogranicza aktywność limfocytów Th17 i wytwarzanie cytokin prozapalnych. Badania kliniczne potwierdziły jego wysoką, narastającą w czasie i długotrwałą skuteczność w leczeniu umiarkowanej i ciężkiej postaci łuszczycy plackowatej. Korzyści z leczenia obejmują zarówno znaczną poprawę ogólnego stanu skóry, jak i ustępowanie zmian w lokalizacjach szczególnych, w tym na skórze głowy i twarzy, na dłoniach, stopach, paznokciach oraz w okolicy anogenitalnej. Efekty leczenia wpływają wyraźnie na poprawę jakości życia, a uzyskana odpowiedź może utrzymywać się przez wiele lat. Guselkumab wykazuje również skuteczność w leczeniu łuszczycowego zapalenia stawów, zmniejszając nasilenie bólu i zapalenia stawów obwodowych oraz poprawiając sprawność fizyczną, także u pacjentów, u których leczenie inhibitorami TNF okazało się nieskuteczne.
Dział: Opis przypadku
Atopowe zapalenie skóry (AZS) jest przewlekłą i nawrotową chorobą zapalną skóry o wieloczynnikowej patogenezie, występującą zarówno w populacji pediatrycznej, jak i u osób dorosłych. Choroba manifestuje się obecnością zmian wypryskowych, suchością skóry oraz nasilonym świądem, który w istotny sposób wpływa na jakość życia pacjentów, zaburza sen oraz codzienne funkcjonowanie.
W patogenezie AZS kluczowe znaczenie mają zaburzenia bariery naskórkowej oraz nadmierna aktywacja odpowiedzi immunologicznej typu 2, związana m.in. z działaniem interleukiny 13 (IL-13).
Postęp w poznaniu mechanizmów immunologicznych odpowiedzialnych za rozwój choroby przyczynił się do rozwoju terapii biologicznych umożliwiających skuteczniejsze i lepiej ukierunkowane leczenie pacjentów z umiarkowaną i ciężką postacią AZS. Jednym z nowoczesnych leków stosowanych u chorych od 12. roku życia jest tralokinumab – przeciwciało monoklonalne selektywnie hamujące aktywność IL-13. W Polsce terapia tym lekiem jest dostępna również w ramach programu lekowego B.124 dla pacjentów z ciężkim AZS, u których wcześniejsze leczenie immunosupresyjne było nieskuteczne, przeciwwskazane lub źle tolerowane.
Retinoidy są jedynymi preparatami działającymi przyczynowo w trądziku i są stosowane zarówno miejscowo, jak i systemowo. Do leczenia ogólnego w trądziku jako jedyna używana jest pochodna witaminy A - izotretynoina (kwas 13-cis-retinowy) zaliczana do retinoidów I generacji [1]. W pracy przedstawiono trzy opisy przypadków pacjentów leczonych izotretynoiną.
Grzybica skóry i jej przydatków występuje w Polsce bardzo często i stanowi aktualnie problem epidemiologiczny, terapeutyczny i społeczny. Źródło zakażenia najczęściej jest egzogenne i jest nabywane w środowisku zewnętrznym drogą oddechową, pokarmową lub przez wniknięcie przez uszkodzoną skórę.
W artykule przedstawiono opis przypadku siedmioletniego dziecka z grzybicą skóry twarzy.
Chłopiec (dziewięć lat) zgłosił się z rodzicami do poradni dermatologicznej z powodu zmiany skórnej zlokalizowanej na bocznej powierzchni tułowia, obecnej od mniej więcej dwóch tygodni. W badaniu dermatologicznym stwierdzono obecność kopulastej, różowawej grudki o średnicy 4 mm, wypełnionej białawą treścią, z delikatnym, centralnym pępkowatym zagłębieniem, otoczonej niewielkim rąbkiem zmienionej zapalnie skóry. Pozostałe okolice ciała były wolne od zmian chorobowych. Na podstawie obrazu klinicznego rozpoznano mięczaka zakaźnego. Zalecono miejscową aplikację płynu zawierającego 5-proc. wodorotlenek potasu z uwagi na bezbolesny charakter leczenia. W trakcie wizyty kontrolnej po upływie dwóch tygodni stwierdzono obecność złuszczania w miejscu po obserwowanym wykwicie mięczaka zakaźnego.