Autor: Maciej Pastuszczak

dr hab. n. med.; Oddział Kliniczny Dermatologii w Zabrzu Katedry Chorób Wewnętrznych, Dermatologii i Alergologii Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach

Działy
Wyczyść
Brak elementów
Wydanie
Wyczyść
Brak elementów
Rodzaj treści
Wyczyść
Brak elementów
Sortowanie

Miejscowe retinoidy w leczeniu trądziku pospolitego – od terapii do długoterminowej...

Trądzik pospolity to przewlekły stan zapalny jednostki włosowo-łojowej. Kluczową rolę w jego leczeniu odgrywają retinoidy miejscowe, które bezpośrednio hamują główne procesy chorobowe – w tym powstawanie mikrozaskórników oraz nieprawidłowe rogowacenie ujść mieszków włosowych. Aktualne wytyczne europejskie i amerykańskie wskazują retinoidy miejscowe jako jedną z podstawowych grup leków stosowanych zarówno w monoterapii, jak i w leczeniu skojarzonym, podkreślając również ich działanie przeciwzapalne. Wprowadzenie trifarotenu, selektywnego agonisty receptora RAR-γ, istotnie poszerzyło możliwości miejscowego leczenia trądziku tułowia, dla którego wcześniej dostępne były ograniczone dane z badań klinicznych. Wyniki badań wskazują ponadto, że skuteczne leczenie miejscowymi retinoidami, w tym trifarotenem oraz połączeniem adapalenu z nadtlenkiem benzoilu, może ograniczać rozwój blizn zanikowych i poprawiać wybrane parametry jakości skóry. Retinoidy miejscowe, w przeciwieństwie do antybiotyków, nie wywierają typowej presji selekcyjnej prowadzącej do antybiotykooporności i dlatego stanowią ważny element strategii ograniczających ekspozycję na antybiotyki. Szczególnego znaczenia nabiera ich długoterminowe stosowanie jako terapii podtrzymującej i proaktywnej, której celem jest zapobieganie odtwarzaniu mikrozaskórników i nawrotom choroby, także u wybranych pacjentów po zakończeniu doustnej terapii izotretynoiną.

Czytaj więcej

Postępowanie terapeutyczne w łuszczycy odwróconej i łuszczycy narządów płciowych

Leczenie łuszczycy odwróconej i łuszczycy narządów płciowych może sprawiać trudności z powodu dużej wrażliwości zajętych chorobowo obszarów skóry oraz działania czynników fizykalnych takich jak wilgoć czy tarcie. Zalecaną terapią pierwszego rzutu są miejscowe steroidy, inhibitory kalcyneuryny oraz analogi witaminy D. W ciężkich i opornych przypadkach wskazane jest zastosowanie terapii ogólnoustrojowej. Szczególnie wysoką skuteczność odnotowano w leczeniu z zastosowaniem leków biologicznych, zwłaszcza iksekizumabu. Ze względu na ryzyko zakażeń zajętych chorobowo obszarów skóry konieczne może się okazać również okresowe miejscowe leczenie przeciwgrzybicze i przeciwbakteryjne.

Czytaj więcej