Trądzik różowaty jest przewlekłą, nawrotową, zapalną chorobą skóry. Objawia się występowaniem zmian o charakterze rumienia, teleangiektazji, grudek i krost w centralnym obszarze twarzy. Najczęściej dotyka kobiety w średnim wieku. Najważniejszymi modulatorami choroby są czynniki środowiskowe. Obecność zmian skórnych w przebiegu trądziku różowatego w istotny sposób wpływa na jakość życia osób chorujących. Ważną kwestią jest indywidualne podejście do pacjenta, edukacja chorego i optymalizacja terapii. Podstawę zaleceń stanowi unikanie czynników wyzwalających, stosowanie fotoprotekcji oraz codzienna, prawidłowa pielęgnacja skóry. W zależności od stopnia nasilenia zmian skórnych można stosować leki miejscowe, ogólne lub terapie łączone. Terapia miejscowa jest wybierana jako leczenie pierwszego rzutu u większości pacjentów z łagodną postacią choroby. W przypadku cięższego przebiegu trądziku, z dużą ilością aktywnych zmian, włącza się leczenie ogólne (m.in. antybiotyki, retinoidy oraz leki zwężające naczynia). Doksycyklina jest lekiem najczęściej stosowanym w terapii systemowej trądziku grudkowo-krostkowego. Dawka przeciwzapalna (40 mg na dobę) cechuje się podobną skutecznością i mniejszą ilością działań niepożądanych w porównaniu ze standardową dawką przeciwbakteryjną (100–200 mg na dobę), wobec czego pozostaje terapią pierwszego wyboru. Izotretynoina jest skuteczną opcją w opornych przypadkach. Celem artykułu jest przedstawienie najważniejszych informacji na temat choroby oraz przegląd aktualnie dostępnych metod terapii systemowej, ze szczególnym uwzględnieniem doksycykliny.
Autor: lek. Martyna Skręta-Śliwińska
Trądzik różowaty jest przewlekłą, zapalną chorobą skóry, dotykającą najczęściej kobiety w średnim wieku. Objawia się występowaniem nawracających zmian o charakterze rumienia, napadowego zaczerwienienia, teleangiektazji, grudek oraz krost. Obszary dotknięte chorobą to czoło, policzki, nos, podbródek – tzw. środkowa część twarzy. Unikanie czynników wyzwalających, fotoprotekcja oraz prawidłowa pielęgnacja skóry stanowią podstawę zaleceń.
U większości pacjentów jako leczenie pierwszego rzutu najczęściej są wybierane terapie miejscowe. Jednym ze stosowanych leków jest iwermektyna – działa przeciwzapalne i zwalcza roztocza z rodzaju Demodex. Preparat nakłada się na wszystkie obszary raz dziennie przez trzy–cztery miesiące. Po ustąpieniu objawów można kontynuować stosowanie leku w terapii proaktywnej, by zapobiec nawrotom i wydłużyć czas remisji. W przypadku cięższego przebiegu włącza się leczenie ogólne z wykorzystaniem antybiotyków i izotretynoiny.
Zmiany skórne w przebiegu trądziku różowatego mogą prowadzić do obniżenia jakości życia pacjentów, dlatego istotna jest edukacja chorego oraz skuteczne, zindywidualizowane leczenie.
Celem artykułu jest przypomnienie najważniejszych informacji dotyczących choroby oraz przedstawienie możliwości terapii miejscowej, ze szczególnym uwzględnieniem iwermektyny.