Współczesna dermatologia kliniczna przechodzi paradygmatyczną zmianę, odchodząc od postrzegania chorób skóry jako izolowanych procesów narządowych na rzecz rozumienia ich jako manifestacji ogólnoustrojowych zaburzeń homeostazy. Kluczowym elementem tej układanki jest oś jelito–skóra, stanowiąca dwukierunkowy system komunikacji, w którym zaburzenia metaboliczne odgrywają rolę katalizatora procesów zapalnych. Zrozumienie tych zależności jest niezbędne dla skutecznego prowadzenia pacjentów z przewlekłymi dermatozami.